در حسرت یک نعره مستانه بماندم

ویران شود این شهر که میخانه ندارد

تا به حال به حرامزاده بودن کل بشریت فکر کرده اید؟ این موضوع چند سالی می شود که ذهنم را مشغول کرده. ببینید یک زمانی آدم بود و حوا. بعد از مدتی این دو فرزندانی به دنیا آوردند. فرزندانشان طبق فتوای علما به هیچ وجه نمی توانسته اند با انسان دیگری در آمیزند. چون یا مادر باید با پسر خودش بخوابد٬ یا پدر با دختر٬ یا خواهر با برادر. تنها حالت مشروعی که باقی می ماند این است که آدم و حوا به کارشان ادامه دهند. با توجه به اینکه هیچکدام از ما که الان در خدمت همدیگر هستیم فرزند مستقیم آدم و حوا نیستیم٬ نتیجه ی عقلانی این است که من٬ شمایی که الان دارید این صفحه را می خوانید٬ و آن کسی که الان دارد این صفحه را نمی خواند در کمال تاسف همه حرامزاده ایم.

فکرش رو هم نمی کردی که حرومزاده باشی٬ نه؟! شرمنده.

تبریک میگم بهت! حرومزاده!

برقها که می روند در و دیوار ذهنم مثل دستشویی های بین راهی پر می شود از فحش به آخوندها. خصوصا اگر سیو نکرده باشم. راستی دقت کرده اید که این روزها کسی با عمه ی احمدی نژاد کاری ندارد؟ فحش به عمه یک جورهایی حال و هوای تحبیب دارد گویا. گذشته از همه ی اینها قدم زدن زیر نور مهتاب از کنار یک بزرگراه و گوش کردن به آلبوم جدید قمیشی میتواند باعث شود که فراموش کنی یک ساعت است که برق آمده.

عزیزم ترا به خدا هم قهر کن٬ هم حرف نزن. زر که میزنی خلوت همایونیمان آشوب می شود. خودت که نمی فهمی این صدای پر از نویزت چقدر گوش خراش است٬ لا اقل ولوم صاحب مرده ات را پایینتر بیاور که بگذاریم به حساب خر و پف. نبودیم که به تو توجه کنیم٬ تا به حال از افسردگی مرده بودی.

هینت: مخاطب تزئینی است.

این روزها آدمهای منطقی به سادگی قطره ای از چشمم می افتند وقتی که با منطقشان پشه را صافی می کنند و شتر را فرو می بلعند. کاش ادیسون آینه را هم اختراع کرده بود.

به دنیای مجردات هم که پناه می برم کسی را پیدا نمی کنم که با این سلیقه ی سگیم سازگار باشد. همینجور بیضتن بیضا دارد دهه بیست هم به آخر می رسد و من از این بازی ها خسته ام. بعضی وقتها فکر می کنم که خدا یا مرا زود آفریده٬ یا می خواهد تو را دیر بیافریند٬ یا اصلا در برنامه اش نیست تو را بیافریند٬ و یا اینکه آفریده و صدایش را در نمی آورد. به هر حال برای اولین نگاهت لحظه شماری می کنم عشق دست نیافته من. 

مبادا که نیایی.

خواستم چیزی بنویسم. ناگاه به یاد آوردم که امروز یکشنبه است. و الان ساعت پنج صبح. درست در همین لحظات سی نفر به دار آویخته شدند. سی نفر... سی نفر...

زبانم بند آمده. نمی دانم چه بگویم. بهتر است سخن از چشمانمان سرازیر شود.

دنيا جاي زيبايي است و ارزش مبارزه كردن را دارد ( ارنست همينگوي )

کوچکتر که بودم٬ مثلا یه بچه دبیرستانی٬ مشکلات جهان به نظرم کوچیک میومد. ارزش جنگیدن نداشت. بیشتر دوست داشتم توی عالم مجرد داخل ذهنم سیر کنم. از فکر کردن به زمان٬ مکان٬ جرم و نیرو مثل مصاحبت با یک دوشیزه ی سر به تن بیارز٬ لذت می بردم. ساعتها قدم می زدم و به وحشت فضای خالی بین ستاره ها یا صفر مطلق فکر می کردم. چه ارزشی داشت که کسی برای مسایل روی زمین نزاع کنه در حالی که از اتم و کهکشان هیچ نمیدونه. سیاست مدار بودن پوچ ترین حرفه بود و فیزیکدان یا فیلسوف بودن عالیترین رتبه.

بزرگتر که شدم٬ مثلا سال اول دانشگاه٬ فهمیدم که آدمهای روی زمین خیلیاشون میتونن نیوتن و انیشتین باشن اما یا خودشون نمیخوان یا اینکه بقیه نمیذارن. فهمیدم که وقتی خنجر زیر گلوت باشه فرصت نیوتن شدن پیدا نمی کنی. در ضمن شکسپیر هم آدم بزرگی بوده که در چنین محیطی شاهکارهاش رو آفریده. فهمیدم که خیلی از سیاستمدار ها از اتم و کهکشان چیزهای زیادی میدونن و علاوه بر این دونستن در مورد قانونمندی های جامعه ی بشری خیلی شاقتر از شناختن فضای خالی بین ستاره هاست. همچنین خیلی از سیاستمدارها دلشون درد نمیکنه که وارد این کار شدن بلکه برعکس مغزشون هم خیلی کار میکنه. اصلا آسایشی که در سایه ی اون٬ دانشمندان بزرگ فرصت ظهور پیدا کرده اند وامدار تلاش طاقتفرسای سیاستمداران با وجدان بوده. کسانی که کارشون رو خوب بلد بودند و جهان رو به سمت شرافتمندی و تکامل هل دادند.

در صحنه ی پایانی فیلم seven ٬یکی از اضداد به آرزوی قلبی دیگری تحقق می بخشه. علی رغم میل باطنیش. و در عین حال موافق میل باطنیش.  این حرف اصلی داستان این فیلم نیست٬ اما از دیشب تا حالا ذهن من رو بد جوری مشغول کرده. یعنی رویای تو به دست ضد تو تحقق پیدا می کنه. نه اینکه ضد تو دلش به حال تو سوخته باشه٬ نه. منظورم قانونمندی کلی ایه که در این جهان وجود داره. یه جورایی مثل تز و آنتی تز و سنتز. مثلا «ال سید» وقتی که به جنگ «بن یوسف» میره میگه: «این جنگ آخرین است که صلح را در اسپانیا تضمین می کند». تعارض بین دو ضد٬ راه رو برای تکامل یا ضد تکامل باز می کنه. اگه ال سید شکست میخورد اسپانیا در آتش جنگ بن یوسف که یک مهاجم جاه طلب بود می سوخت اما اگر پیروز می شد چشم جنگ طلب کور می شد و صلح در اسپانیا بعد از سالها برقرار می شد.

در نهایت میخوام به یه معیار برسم. هر کس به اندازه ای به زیباییهای دنیا علاقه داره که با زشتیهاش بجنگه. و هر کس به اندازه ای صلح طلبه که با جنگ افروز در جنگ و کشاکش باشه.

آنکس که اسب داشت غبارش فرو نشست

گرد سم خران شما نیز بگذرد